Archivo del Autor: upaaspontes

A PEL DOS NAMORADOS


Cando Xesús alongou a súa man e tocou ó gafo que se lle achegara e lle pregara de xeonllos, dinos o Evanxeo que “se conmoveu fondamente”. Conmoveulle, sen dubida, aquela pregaria do gafo xamais ouvida: “Ti, se queres, podesme limpar”. Entre os cinco sentidos que, segundo a cantarela que eu mesmo lle teño ouvido de rapaz a miña nai, “perdemos cando nos namoramos”, o do tento é o da liberdade. Vexo, e non son visto. Ouzo, e non son ouvido. Ulo, e non son ulido….Se apalpo, en troques, son tocado. Non podo apalpar sen ser tocado. O que toco tócame a min. Se Xesús apalpa ó gafo, o gafo podelle contaxiar a sua doenza. A liberdade non é so a capacidade de elixir. E tamén a capacidade de asumir as consecuencias do que eliximos. O feito de vermos, ouvirmos ou ulirmos calquera cousa non sempre ten consecuencias para nos. O feito de apalparmos tenas sempre.

Xesus e o gafo sabíano e por iso xurdiu do corazon do gafo aquela pregaria xamais ouvida: “se queres…”. E a mesma pregaria que xorde silandeira no noso corazon axiña que alguén se achega a nos: “trátame ben, trátame con tento como ti tamén quererias que eu te tratase”. Cadaquén pode ser para o outro coma un deus que castiga o un home ou muller que acolle, axuda ou trata con tento. Con tento o sen tento no que facemos ou dicimos: velaí a escolla da liberdade. Ser libre non e poder facer ou dicir o que a cadaquén lle dea a gana. Se a liberdade converteuse hoxe nun valor absoluto, intocabel, e porque perdeu o seu verdadeiro sentido hai moito tempo. Perdeu o sentido do tento, que é o sentido da liberdade. A liberdade non é endexamais un valor absoluto senón relativo. Sen tento no que se fai ou se di, na maneira de tratalos outros, convértese nun valor absoluto e bótase a perder de todo. O que xoga a ser coma Deus deixa de ser o que é: persoa humana, alguén que non atura o trato sen tento.

Agora damos entendido mellor a pregaria do gafo que conmoveu a Xesús. Conmoveulle o feito de se atopar diante dun ser humano na sua mais fonda verdade. A humildade da pregaria fala de seu ó corazon de cadaquén: ¿non fala tamén o gafo no noso corazón? Nel cadaquén pódese sentir representado. Nel o Salvador toca a nosa pel, sensibel ó bo ou maltrato, e nós tocamos o seu corpo, cheo de vida e de luz. E ó tocarmos o seu corpo a vida e a luz do Resucitado chega a nós e fainos creaturas novas. Dalgún xeito o milagre do encontro entre Xesús e o gafo ten lugar en calquera dos nosos encontros, sempre que tratamos aos outros como quereríamos que eles nos tratasen. O tento, malia a cantarela de miña nai, non podemos perdelo nin sequera “cando nos namoramos”.

Texto escrito por V.M.P.

DEVOCIÓN DOS SETE DOMINGOS DE SAN XOSÉ

A Igrexa, seguindo unha antiga costume, prepara a Festa de San José, o día 19 de marzo, adicado al Santo Patriarca os sete domingos anteriores a esa Festa en recordó dos principais gozos e dores da vida de San Xosé.

En concreto, foi o Papa Gregorio XVI quen fomentou a devoción dos sete domingos de San Xosé, concedéndolles moitas indulxencias; pero S.S. Pio IX lles deu actualidade perenne co seu desexo de que se acudira a San Xosé, para aliviar a entón aflictiva situación da Igrexa Universal.

A continuación vos deixamos enlace o vídeo, con reflexións de Monseñor Munilla, correspondente o primero domingo, do pasado domingo 31 de Xaneiro.

Xesús fronte os psicologos

Neste mundo noso, no que son tan abondosos os mestres ou gurus, expertos e mais especialistas, custa moito achegarse a persoa de Xesús sen pensar nel como noutro dos grandes mestres espirituais da Humanidade: Sócrates, Xesús, Buda…Tamen Xesús tivo discipulos: os que seguiron a sua doutrina e souberon facer chegar a sua mensaxe de amor universal. O feito de falarmos, nos hoxe, de “discípulos” ou de “mensaxe” xa fala de seu: Xesús e logo outro mestre….Se non o fora non teria discipulos nin mensaxe. Na nosa espiritualidade a carta, podemolo elixir coma mestre noso. Ou mesturar, se cadra, a sua doutrina ca de Buda. Ou vela reflectida na dos mestres do moderno hinduismo. Cadaquen escolle as crenzas ou doutrinas que millor lle parecen. Cadaquen segue ao seu mestre.

A Xesús, poren, non somos nosoutros quen de elixilo coma mestre noso. Somos quen de elixir e seguir a doutrina de Buda, por exemplo. A mensaxe de Xesús non somos quen de seguila. Non somos nosoutros os que eliximos e seguimos as pegadas de Xesús. E o mesmo Xesús o que elixe e chama aos seus discipulos. Se non temos isto en conta non daremos distinguido a Xesús dos mestres e gurus espirituais que somos quen de seguir neste mundo noso. O feito de sermos nos os elixidos e chamados e non os que elixen a carta ou segundo as suas comenencias e a cerna do conto. A min, alomenos, pareceme moi esquecida nestes tempos nosos a diferenza entre Xesús e os mestres espirituais. Esquecida mesmo polos cristians, que seguen doutrinas e mestres que falan moito de Xesús pero pouco do que lle afasta dos grandes mestres.

Ao meu entender, non son aqueles pescadores que deixaron os seus aparellos a beira do mar de Galilea e seguiron a Xesús convertendose dese xeito nos seus primeiros discípulos os que mellor nos poden axudar a entender hoxe a diferenza entre Xesús e os mestres espirituais. O Evanxeo falanos doutros discipulos. Non sabemos os seus nomes pero tivo que habelos. Refirome aos que puido haber entre os doentes e endiañados que Xesús sanou. Aqueles pescadores puideron deixar os seus aparellos a beira do mar e seguir a Xesús cos seus pes. Foron quen de deixalo todo e seguir ao seu mestre. Os doentes, en troques, non eran quen de facer nada. Non eran quen, nin sequera, de achegarse a Xesús. Da sogra de Simon, por exemplo, dinos o Evanxeo que estaba deitada con febre. Foi o mesmo Xesús o que, “achegandose, colleuna pola man e ergueuna”. O Evanxeo dinos tamen que “chegada a tardiña, levaronlle a Xesús todolos doentes e mais endemoñados…”. Non foron eles…

Se hai unha cousa a que lle temos medo os homes do noso tempo e a non sermos quen de facer nada por nos mesmos, sen axuda. A non valermonos. Sermos independentes e o primeiro dos nosos valores. Non precisar de ninguen. De feito os gurus da psicoloxia mesturada coa relixion que atopamos na internet non falan doutra cousa: “se ti mesmo, fai o teu camiño en soidade, so con Deus…todo aquilo do que precisas telo dentro de ti. Eu sou o teu mestre e vouche axudar”.
Supoño que por iso, cando pensamos nos primeiros discípulos de Xesus so acordamos dos que deixaron os aparellos. Non pensamos nos que non puideron deixar nin o seu leito, nos que non puideron achegarse a Xesus, nos que foron levados nas padiolas, nos dependentes de todo…

Xesus non vai sandar a todos os que lle andaban a buscar. Isto tamen e moi importante telo en conta. Non vira so sandar. Vira tamen predicar dun sitio a outro. A palabra tamen sanda. Sanda porque chega ao corazon de cadaquen. Non deixa indiferente a ninguen. Fai o seu traballo, como dixo o profeta…Non e o traballo que facemos nos ao meditala ou estudala. Os mestres e os psicologos convidannos a facer un traballo, a “traballarmonos a nos mesmos”. A Palabra de Deus, en troques, non nos convida a traballar. Todo o traballo faino ela. Todo o traballo fixóo dunha vez por sempre a Palabra feita home, morto e resucitado por nós. Ao que nos convida a Palabra de Xesús e a acollela na nosa vida. A acollermonos os uns aos outros nela. So iso. Mais nada e non che e pouco.

DO ABRAIO A FE

Foron moitos os que, secundo o evanxelista, ficaron abraiados diante dos feitos e das palabras de Xesus. Del deron en dicir que “ensinaba como quen ten autoridade e non coma os letrados”. Disque o abraio e o alicerce da filosofia. Pampo ou perplexo, o home anda a procura das razons do que ve cos seus ollos: “¿Que e isto? ou, se cadra, ¿como vai ser isto”. A verdade entra polos ollos e chega o corazon a xeito de pregunta.
Non todo o que entra chega: isto e bo telo en conta. Para que o que entra polos ollos chegue o corazón ten que haber corazón. Se non o hai, o abraio vaise dos ollos coma escuma que o mar deixou na praia e foise.Foron moitos os abraiados diante das palabras de Xesus. A cantos se atopaban na sinagoga de Cafarnaum, letrados e ointes fieis da Palabra de Deus, cando Xesus se puxo a ensinar nela, apampounos a sua autoridade na maneira de ensinar. Ningun deles, poren, obedeceu a sua palabra. A verdade entrou polos seus ouvidos pero non chegou o seu corazón. O seu abraio foi coma escuma na praia. E iso que eran ointes fieis da Palabra…Sabian oila e mais interpretala.
Pero non obedeceron, non deron resposta as palabras de quen lles falaba con autoridade. Pampos o escoitaren as palabras non deron resposta a Palabra da que viñan as palabras.A resposta da fe a Palabra de Xesus non veu dos fieis nin dos letrados, xuntos na sinagoga de Cafarnaum a hora do culto. Entre os ointes das palabras de Xesus o abraio foi coma escuma que deixa o mar na praia e vaise. “E cadrou que había naquela sinagoga un home posuido por un mal espirito…”, lemos no Evanxeo. “E cadrou…”: o que non tiña espazo na sinagoga, o que non tiña que xuntarse cos fieis, o maldito de Deus, cadrou que se atopaba ali tamen, no medio dos fieis e dos letrados. E cadrou que foi del so do que veu a resposta da fe. Puxose a berrar e no seu berro oiuse a voz de moitos dicindo: “¿Que temos que ver contigo?”. Os moitos que berraban no home posuido polo mal espirito tiñan tan pouco que ver con Xesus como os fieis e os letrado co home que berraba dese xeito. Como o Espirito de Deus cos malos espiritos. Como a luz cas tebras.O mal nunca chega so. Sempre chega con outros. Faise forte porque e complexo, enguedellado. Son moitos o mesmo tempo. E unha mestura de sentimentos o que remexe dentro de nos. Por iso o home posuido por un mal espirito berra ca voz de moitos. Berra, non fala. O berro e unha mestura. O berro remexe os sentimentos dos ointes. No medio da mestura, poren, imos escoitar a resposta da fe: “Ben sei quen es ti: elo Santo de Deus”. Xa non se oe un berro: agora escoitase unha resposta. Fala un, non moitos. A Palabra de Xesus xa non fica nos ouvidos abraiados, como a escuma. A Palabra de Xesus chega o corazon do maldito, do non ointe, do non merecente. E o espirito obedece daquela o mandado de Xesus: “cala e botate fora dese home”. Para que o que entra polos ouvidos chegue o corazon ten que haber corazon. A fe devolvenos a nos tamen o corazon, posuido adoito polo espirito do malo ainda que esteamos entre os ointes fieis e abraiados das palabras do Señor. Unha cousa e o abraio, outra a fe.
 
Escrito por V.M.P.

NON SOMOS COUSAS

Se hai unha virtude que para nos e a primeira, a que lle damos mais importancia, non e outra ca do traballo. Ser boa persoa quere dicir ser traballador. Canto mais mellor. Por iso o que pode gabase de que ninguen lle deu nada: todo o seu e froito da suor da sua fronte. Ninguen regala nada: o traballo fai o home. Cadaquen e o que ten e ten o que obtivo do seu traballo. Somos o que temos. O que non traballou non e nada.

¿E certo que somos o que temos? A sabedoria deste mundo teno por certo. A sabedoria de Deus, poren, revelanos outra cousa: que non somos cousas senon persoas. Se temos cousas que son o froito do noso esforzo e somos o que temos, daquela somos cousas nos tamen. Somos vidas espalladas entre cousas: a nosa casa, os noso choio, a nosa saude, o noso coche, as nosas preocupacions, os nosos plans, os nosos medos, a nosa xente…Ora ben, ¿quen son eu de feito? ¿Quen e o que ten as cousas da miña vida? Pertencenme todas as miñas cousas pero ¿a quen lle pertenzo eu?

“Camiñando pola ribeira do mar de Galilea -lemos no Evanxeo-, Xesus viu a Simon e mais a Andrés, seu irman, largando o aparello no mar, e dixolles:
-Vide comigo e fareivos pescadores de homes.
E deixando de contado o aparello, seguirono”. Aqueles pescadores andaban espallados no seu traballo, nos seus aparellos e cousas cotias. A sua vida era o traballo a beira do mar de Galilea. O que tiñan era froito do seu traballo. Ata que Xesus pasou xunta deles e chamounos. Enton comprenderon de contado que non eran o que tiñan. Ao seguiren a Xesus e deixaren os aparellos e as preocupacions da sua vida cotia aprenderennos a nosoutros, homes e mulleres do noso tempo, que non somos cousas. Somos persoas. Persoa quere dicir llamado. O que escoita a chamada de Xesus na sua vida atopa a sua verdadeira identidade.

Atopaa: isto e a cerna da cuestion. Cadaquen chega a ser o que e grazas o que ten. Unha vida e un camiño. Ao comezo do camiño ninguen e nada, ninguen ten nada. Ao final dunha vida, no entanto, chegamos a ser o que non fomos e a ter o que non tivemos. Non e o mesmo cando pensamos na chamada de Xesus ao seu seguimento. O vencello coa persoa e o a sorte de Xesus e o mesmo o primeiro co final. O vencello coa persoa de Xesus fainos persoas dunha vez para sempre.

Non e froito dun camiño de medranza persoal, sicoloxico ou espiritual. Non e froito do esforzo e da medra. Non somos nos os que eliximos a Xesus. Somos nos os elixidos, coma Simon ou Andres, Santiago ou Xoan, a beira do mar de Galilea. Ali mesmo somos nos tamen elixidos e atopados.

Xa non somos daquela vidas espalladas entre cousas obtidas coma froito da suor da nosa fronte. Somos persoas. Unha cousa acabase deixando por outra a beira do mar deste mundo. Unha persoa, en troques, non e unha cousa. Non se deixa por outra. A sua sorte non e ser esquecida a beira do mar. E porse en camiño con Xesus. Para cadaquen, poren, O Señor ten unha voz e unha faciana…

Escrito por V.M.P

Nun intre

Todo o que podemos saber doutro ou de nos mesmos sabemolo nun intre. Chega e abonda un intre para saber quen e cadaquen. Non e tan certo que polos seus feitos sabese quen e quen de verdade como o e que abonda un intre para sabelo. O intre fala por si mesmo. Non precisa de feitos nin de palabras para dicilo todo. Non so saben falar ben ou facer cousas boas os fillos da luz. Tamen os fillos das tebras saben falar e facer. Pero o que non saben facer os fillos das tebras e darlle unha resposta o intre, que fala por si mesmo: sen feitos nin verbas.

Pasou Xesus perante Xoan e dous discipulos seus. Non pasou falando do Reino nin facendo milagres. Pasou silandeiro, coma un home calquera. E Xoan soubo darlle resposta o intre no que Xesus pasou sen palabras nin feitos: “Velai o año de Deus”. Axiña que oiron os seus discípulos a resposta do mestre “foron detras de Xesus”: tamen eles souberon dala sua resposta. Virouse Xesus, vendo que o seguian, e preguntoulles enton os discípulos: “¿Que buscades?”. A pregunta foi, no fondo, outra resposta: a de Xesus o ver que lle seguian. Eles, daquela, responderon no mesmo momento: “¿onde paras?”. E recibiron a resposta que xa coñecemos: “vide e veredes”.

Eles foron onde paraba e quedaron con El aquel día. Do que pasou entre os discípulos e Xesus o dia enteiro non temos escrito. En troques, sabemos a hora xusta na que tivo lugar o encontro entre Xesus e os discípulos: “era contra as catro da tarde”. Outra vez o intre, que fala por si mesmo: sen feitos nin verbas. Nun día enteiro podense dicir e facer moitas cousas. Ningunha delas lle chama a atencion o autor do Evanxeo. Ningunha delas ten a forza do intre. Chega e abonda para saber quen e cadaquen. Require de nos unha resposta. Na resposta vai a vida enteira. E coma un resumo dela.

Cando un daqueles discipulos foi levar o seu irman en presenza de Xesus dixolle o Salvador: “Ti es Simón, o fillo de Xoan. Ti haste chamar Kefas”. Non lle deu tempo a Simon a dicir ou facer cousa algunha. Chegoulle estar ali naquel intre en presenza de Xesus. Chegoulle estar onde tiña que estar: ali, xunto de Xesus. Mais nada. Nos teimamos en facer moitas cousas das que, de feito, ninguen precisa. Teimamos en facer moitos esforzos por adiviñar o que a vida ou a fe require de nos neste mundo. Unha soa cousa, poren, e abonda: dar resposta o intre no que Xesus pasa perante nos e, se cadra, non o vemos. Ou non queremos velo. Nun intre mudou a vida de Simón. E nun intre pode mudar tamen a nosa vida.

Escrito por V.M.P

Santos da outra banda

Con duas clases de santos teñome eu atopado na vida. Da primeira moitos mais que da segunda. Por unha banda teñome atopado con aqueles dos que a xente fala marabillas. Das suas calidades, feitos e verbas, sona e milagres. Se un se mira no seu espello verase cativeiro de todo. O mundo non fala de calquera. Fala dos mellores para ben e mais para mal. Pero eu destes non falo. Imitandoos sei de non poucos que, co tempo, converteronse no que non eran e non chegaron a ser aquilo ao que estaban chamados: santos da outra banda.

Santos da outra banda son os que non son coñecidos polos seus feitos senon polos seus froitos. Como da flor sae o froito e recollense da arbore os froitos e non as flores, dos santos da outra banda lembranse os seus froitos mais ainda cos seus feitos. O mesmo Salvador do mundo comezou o seu ministerio poñendose nas mans dun destes santos, Xoan o Bautista. Xoan non pasou a historia polos seus grandes feitos senón por prepararlle o camiño ao Señor. De feito, non so a El. Tamen llelo preparou dalgunha maneira a cantos acudiron ao Xordan para recibiren o bautismo na auga coma sinal de conversion e perdoanza. Ian xunta del homes podentes de Xudea e Xerusalem e a todos lles dicia o mesmo: que abrisen aos outros os camiños que eles mesmos lles pecharan.

Velaqui os froitos de conversion que Xoan o primeiro e logo Xesus agardan de nos. Non grandes feitos dos que a xente poida falar senon pequenos xestos de acollemento ao que ven xunta de nos e agarda unha oportunidade, un camiño, unha palabra de alento. Se o Salvador do mundo se puxo na ringleira dos pecadores a outra banda do Xordan, onde Xoan bautizaba, non foi senon para que ali mesmo, no medio das augas, o Espirito Santo dixera aquilo que nel, cabeza da Igrexa, dirase tamen dos seus membros:
“Ti elo meu fillo benquerido, o meu predilecto” (Mc 1, 11)

Escrito por V.M.P

Adiós 2020, bienvenido 2021

Pedro Antonio de Alarcón en una hermosa meditación -eso solo es un estracto- de Año Nuevo, escrita hace más de siglo y medio

»—¡No han muerto, no —decíais—, ni los seres que lloro ni las virtudes que no practico! ¡No han muerto ni mi fe, ni mi entusiasmo, ni mis padres y maestros, ni mis amigos y mis amores! ¡No han muerto, no, mi inocencia, mi esperanza, mis creencias, mi alma, en fin! ¡Mentira y vanidad es cuanto ansié en la tierra: mentira y vanidad aquella vida; mentira y vanidad son el poder y las riquezas y los honores; pero mi alma, pero mi llanto, pero mi Dios no son ni vanidad ni mentira!

»Supongamos que en este momento dieron las doce los relojes de Madrid. ¡Era Año Nuevo! Pero los muertos no añadieron un guarismo a la losa de su sepultura, ni los astros brillaron más ni menos que el día de la Creación. Entonces dijisteis:

»—Para las tumbas y para el cielo, el tiempo no tiene medida. El alma carece de edad; y, mientras caen deshechos los ídolos de barro que erige la soberbia del hombre, el espíritu se purifica en el destierro para asistir al banquete de la Inmortalidad. El tiempo es el verdugo del que duda y el amigo del que espera.

Adiós 2020. Bienvenido 2021.
Que Dios nos acompañe en este nuevo año.

Na escolar do amor

“Xa os meus ollos viron o teu Salvador” (Lc 2, 22 y ss.)

Cando chegou o tempo da purificación, Maria e Xosé levaron o seu neno a Xerusalem para llo presentaren ao Señor conforme a lei de Moisés. Non foron ao templo como quen vai cumprir un mandado. Foron movidos polo Espirito Santo. A lei manda pero non axuda a cumprilo mandado.

Quen axuda, move e fai mais doado o cumprimento da lei e o Espiritu Santo. A vida e as obrigas de cadaquen fanse mais doadas cando un atopa no seu camiño o sorriso e o acollemento de outro que ten tamen a sua vida e as suas obrigas. E o que lles pasou aos pais de Xesus ao chegarem ao templo co neno no colo.

Saiulles ao encontro o vello Simeon, que viña ao templo movido tamen polo Espirito Santo.”Para o xusto non foi posta a lei”, escribiu Santo Agostiño nun dos seus mais fondos tratados. E ben certo. A lei non foi posta para o xusto porque o xusto ben sabe o que ten que facer e faino con xeito. Non o fai porque a lei llo mande. Faino porque o amor lle move a facer o que a lei lle manda.

Sempre houbo e habera leis inxustas. Para o xusto, poren, non hai lei, nin xusta nin inxusta. O xusto sabe o que ten que facer. E cando. E onde. A sua lei non está escrita fora do seu corazón. Ali o Espirito do amor, o Espirito de Xesus, escribiuna con verbas inefabeis, verbas que non se poden dicir nin ouvir. A vida mesma fala con elas. E o que teña oido para oilas que as oia.A lei e o criado, o pedagogo, segundo os Pais da Igrexa, que leva o neno a escola.

A escola e o Espirito do amor, o Espirito de Xesús, que axuda, move e fai doado o cumprimento da lei. Cando o criado chega a escola termando do neno, o cativo xa non o e. Xa e un home: alguen que sabe o que ten que facer e faino. Vaise enton o criado. Fica o home. Cando o vello Simeon sae ao encontro dos pais de Xesus no adro do templo, chega xunto deles, colle o cativo nas mans e sabe, naquel mesmo intre, que pode acougar. Coa sua cantiga de louvanza ainda hoxe a Igrexa remata, a noitiña, a sua pregaria cotia: “Agora podes, Señor, despedir en paz o teu servo…”.

A vida e as súas obrigas fanse doados cando chegamos a escola do amor, alí onde atopamos o sorriso e o acollemento do que terma de nós e vaise logo…

Escrito por V.M.P